Vinter?

Det er liksom ikkje heilt som det skal med denne vinteren.

Og når ein i tillegg pådreg seg biholetrøbbel i månadsvis og influensa før helga vert det så som så med treningsgrunnlaget for skibakken...

ein skiinspirert tekst for å bøte på:

( premiss )

 

i utgangen

 av den tolvte telemarksvingen

 

i inngangen til øvste

bjørkekjerret 

tørrsnøen bretta tilsides

eksploderar  lik stjerne i undergang

 

fjellrypevengen flaksar

mellom stålkantane

og opp

 

snøkrystallklar overgang til erkjenning

 

å vere

a priori

 

første premiss

 

 

Leik

For å heidre den no avdøde Arne Næss, og som eit bidrag til å halde leiken vedlike i blant oss; eit bilete av Ulstein sin fremste inkarnasjon av homo ludens, -roar, klatrar og surfar, Tommy Skeide.

I morgon

-men ikkje i dag.... 

Det er meldt godver i form av nordavind . Heldigvis! I dag er det regndropane og mildveret som definerar gikta og aktivitetsnivået. Frå Berget blir det rapportert om lengt etter snø, sol, ski, og kanskje ei taulengd klatring etterkvart....?

Her frå Muleneset, Nerlandsøy, våren 1999.

( morgon )

 

 

 

i morgon

 

ein blant millionar

ustødige småstein

 

dagane dannar ørken

alltid uvitande  oss

 

 

 

improvisatoren sler an tonen

dei ubudde bodne opp

i teltopninga

ved gry

 

er aldri

i arrangøren sin planlause tanke

 

ukjend rytme

definerar dansen

alltid noko nytt usynleg

 

snublefarleg

 

lyset over ørkenen

på og av som sneglepuls

 

 

 

 

vi vil oss stødig grunnfjell

blind tru på granitt

 

sandstein som neiord

eit porøst rykte

ei aning

 

fribillettane delte ut

i natt

 

ørkenvandringa stein imellom

alle frå sin by

 

billettluka

 

 

Tind Tid Død

I enkelte perspektiv  skjønar ein at å bruke den korte tida ein har på krig, rett og slett er frykteleg sløsing og død i seg sjølv.

At biletet her har fargane til det israelske flagget, skulle vise at ingen har einerett på dei fargane heller!

( tind )

 

tomromstrugande

 

newtonfornektande

svart peikefingertrass

 

minerala sin vertikale

desperasjon

 

prega av tida si fangedrakt

prydd av breen sitt

frosne lodd

 

midlertidige meter over

brot og båre

 

bråne

falle

urd

 

 

almanakken viser

dagar for peneplan

grus

 

sandstrender

2009

Jula kvarv og nyåret kom

på ny.

Merkeleg kor fort ting vert vane, endå så flyktige vi er.

At universet er fire milliardar år er svært vanskeleg å ta inn over seg.

Litt grunnfjell til ettertanke....

Og godt nytt år!

( tidsfnugg )

 

 

karbon og
nokreogtjue andre  

grunnstoff

 

universet som krummar seg om seg sjølv
tida si fosterstilling

 

vi vil skrike oss ut

av tida

men har ikkje tid nok

skriket i oppløysing i sjølve fostervatnet

 

medvitet diffunderar med kjøtet

over tida sin membran

 

alt vi veit

er songen som var

augneblinken

av lukke

lått

kjærleik

 

til vissa;

ein lyseraud navlestreng

av håp

 

vona om at songen  er

det siste av oss

som fer

med vinden

 

slik siglar vi

vidare

som vilkårlege romfararar

som karbonberarar

som diamantar

som dans

som snø

som is

 

som tidsfnugg